Nerwy końcowe (nervi terminales) stanowią struktury, które zasadniczo nie są zaliczane do nerwów czaszkowych, choć w angielskiej nomenklaturze określane są jako cranial nerves zero. Zostały odkryte stosunkowo późno (w 1914 roku), przez wzgląd na swoją budowę – opuszczają mózgowie jako 2-6 pęczków widocznych tylko pod lupą.
Nerw końcowy zlokalizowany jest na brzusznej powierzchni mózgu, gdzie przebija oponę twardą przyśrodkowo względem opuszki węchowej. Razem z nićmi nerwu węchowego, opuszcza czaszkę drogą otworów sitowych w blaszce sitowej. Rozgałęzia się w błonie podśluzowej przednio-górnej części przegrody nosowej, tworząc splot.
Funkcją nerwu końcowego prawdopodobnie jest odbiór bodźców zmysłowych ze szczątkowego narządu lemieszowo-nosowego, który u zwierząt (znany również jako narząd Jacobsona), umożliwia percepcję feromonów. Świadczyć może o tym fakt, iż położenie końcowych rozgałęzień nerwu znajduje się w obrębie struktur odpowiedzialnych za regulację zachowań seksualnych (jądra przegrody oraz okolica przedwzrokową w mózgowiu).
