Za pierwszą katedrę anatomii na świecie uznaje się katedrę Uniwersytetu w Padwie, powstałą końcem XV wieku (około 1490). Katedra w formie teatru anatomicznego została zbudowana w 1595 roku – wcześniejsze nauczanie akademickie prowadzone było w formie teoretycznej i w ramach niestałych, publicznych sekcji od 1315 roku (Bolonia).
Nauka anatomii przez lata zmieniała swoją formę. Pierwsze wzmianki o sekcjach do celów dydaktycznych pochodzą już z III wieku p.n.e. (Aleksandria), jednak pierwsza oficjalna katedra anatomii (zamiast nauczania jej jako części innych obszarów medycyny), została ustanowiona na uniwersytecie w Padwie około 1490 roku. Uczelnia ta powstała w roku 1222, gdy grupa profesorów i studentów postanowiła opuścić Bolonię w poszukiwaniu wolności naukowej. Padwa stała się symbolem rozwoju edukacji ponad ograniczeniami politycznymi i religijnymi. Z uniwersytetem bezpośrednio związani byli między innymi:
Girolamo Fabrici d’Acquapendente, pionier badań nad żyłami i zastawkami żylnymi, co dało podłoże do późniejszych prac Williama Harveya i odkrycia przez niego układu krążenia krwi Andreas Versalius, który rewolucjonizował medycynę obalając wcześniejsze błędne teorie Galena i stworzył jeden z najważniejszych podręczników anatomicznych „De humani corporis fabrica” (a właściwie De humani corporis fabrica libri septem, czyli „Siedem ksiąg o budowie ciała ludzkiego”), opatrzony szczegółowymi ilustracjami z samodzielnie przeprowadzanych przez Versaliusa sekcji anatomicznych.Katedrze anatomii w Padwie ciała do sekcji dostarczały władze sądownicze (najczęściej po egzekucjach), a lekcjom często towarzyszyła… muzyka na żywo.
fot. Lanoyta, CC BY-SA 4.0, Bridgeman Images
